இறைவா இதற்கு நீயே சாட்சி: மீலாது நபி சிறப்புக் கட்டுரை

 

இக்வான் அமீர்

'''''''''''''''''''''''''''''''''''''

நபிகளார் சிறு வயது முதலே உயரிய ஒழுக்கப் பண்பாளராகவே இருந்தார். மென்மையும், நளினமும் அவரது அணிகலன்களாகத் திகழ்ந்தன. சக மனிதர் மீது அவர் கொண்ட அன்பும், நேசமும் அளப்பரியது. ஒழுக்கச் சீர்கேடுகளிலிருந்து மனித இனத்தை மீட்டெடுக்க அவர் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் ஈடில்லாதவை. இளம் வயதிலேயே தந்தையையும், தாயையும் இழந்த அனாதையான நபிகளார், சக மனிதர்களின் துன்பங்களிலிருந்து அவர்களை மீட்டெடுக்கும் தாயாக இருந்தார்.

 

நபிகளார் காலத்தில், சமூகத்தில் நிலவிவந்த சீர்கேடுகள் சதா அவரை அலைக்கழிக்க, அவற்றிற்கான தீர்வு தேடி அவர் தனிமையில் இருக்கலானார். அதற்காக அவர் மக்காவுக்கு வெளியில் இருந்த ஹிரா மலையின் நூர் என்னும் குகையில் தனித்தும், விழித்தும், பசித்துமிருக்க நேர்ந்தது. சக மனிதர்களின் மீதான இத்தகைய கவலையால் இறைவனின் தரப்பிலிருந்து பெற்றதுதான் திருக்குர்ஆன் என்னும் வாழ்வியல் வழிகாட்டியின் துவக்கமானது.

 

எது பிறருக்கு அருளுரையாய் இறைவனின் தரப்பிலிருந்து வழங்கப்பட்டதோ அதன்படி தம்மை வடிமைத்துக் கொண்டு முன்னுதாரணமாகத் திகழ்ந்தார் அவர். அந்த இறை வழிகாட்டுதல் ஒன்றே மனிதப் பிரச்சினைகளுக்கான தீர்வு என்று உறுதியாக நம்பினார். அதை, உற்றார், உறவினர், அண்டை, அயலார் என்று அனைத்துத் தரப்பிலும் சேரக்க முயன்றார். மிகவும் இனிய வார்த்தைகளால், மென்மையான போக்கால் தமது பரப்புரைகளைச் சுமந்து சென்றார். மக்கத்துத் தெருக்கள், வணிகச் சந்தைகள், பிரமுகர்களின் கூடாரங்கள், தாயிப் போன்ற அண்டை நகர வீதிகள் என்று சுற்றி அலைந்து அதற்காக அவர் பல சிரமங்களை மேற்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அதற்கான உதாரண சம்பவம் இது.

 

உணவை மறுத்த நபிகளார்

 

மிகவும் களைப்புடன் அப்போதுதான் திரும்பியிருந்தார் நபிகளார். தமது போதனைகளை நிராகரிக்கும் மக்கள் குறித்து பெரும் கவலை அவர் முகத்தில் வேதனையை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. தமது அன்புக் கணவரின் முகவாட்டத்தைக் கண்டு பதறிப்போன கதீஜா நாச்சியார் அமுது படைக்க அவரை அமர வைக்கிறார்.

 

பசியோடிருந்த நபிகளாரும் ஒரு கவளம் உணவை உண்ண வாயருகே கொண்டு செல்கிறார். அதே நேரத்தில், வீட்டுக்கு வெளியே அயலகத்திலிருந்து வந்த ஒட்டகக் குழுவொன்று பாதையைக் கடந்து செல்லும் சத்தம் கேட்கிறது.

 

உண்ண வாயருகே கொண்டு சென்ற உணவுக் கவளத்தை வைத்து விட்டு முக மலர்ச்சியோடு நபிகளார் எழுந்து கொள்கிறார். பதறிப்போன கதீஜா நாச்சியாரோ, “அண்ணலே..! சோறு உண்டுவிட்டுச் செல்லலாமே” என்று அன்பொழுகக் கேட்கிறார்.

 

“கதீஜா.. கேட்டீரா.. . வீட்டுக்கு வெளியே ஒட்டகக் குழுவின் காலடி சப்தத்தை..? ஆம்… அயலகத்திலிருந்து ஏதோ வணிகக் கூட்டமொன்று இவ்வழியே செல்லும் அறிகுறி இது.”

 

“உண்மைதான் அண்ணலே..! இருக்கட்டும்… ஒரேயொரு கவளம் உணவாவது உண்டுவிட்டு செல்லலாமே.!” என்று சொன்ன கதீஜா நாச்சியாரை இடைமறித்த நபிகளார்,

 

“என்ன சொன்னீர் கதீஜா? நான் ஒரு கவளம் உணவு உண்டுவிட்டுச் செல்வதற்குள் அந்த ஒட்டகக் குழு, மக்காவைக் கடந்துவிட்டால் நான், அவர்களுக்கு எனது போதனைகளைச் சொல்ல முடியாத நிலைமைக்கு அல்லவா ஆளாகிவிடுவேன்..! நாளை நான் இதற்காக இறைசந்நிதியில் அல்லவா பதில் சொல்லியாக வேண்டும்!” என்று பதற்றத்துடன் நபிகளார் சொல்கிறார்.

 

இந்த அக்கறை, சமூக அவலங்களிலிருந்து மக்களைக் கரைசேர்ப்பதற்கான துடிதுடிப்பு ஏறக்குறைய 23 ஆண்டுகள் தொடர்ந்தது. மக்காவைத் துறந்து மதீனாவரை சென்றது. நபிகளாரின் அரசியல் தலைமையகமாக மதீனா மாறியும், பல்வேறு போர்முனைகளைச் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது.

 

கடைசியில் மக்கா வீழ்ந்து முழு அரசியல் அதிகாரம் நபிகளார் வசமான அந்த இறுதித் தருணங்களில், நபிகளாரின் கவலை முற்றுப் பெற்றதாய் இல்லை. ஹிரா மலையின் நூர் குகையில் முதன்முதலில் பெற்ற வேதவெளிப்பாட்டிலிருந்து அரஃபாத் திடல்வரை இந்த கவலையே நபிகளாருக்குள் மேலோங்கி இருந்தது.

 

நபிகளாரின் அய்யப்பாடு

 

“பொறுப்புகளைச் சரியாக நிறைவேற்றினேனா?” - என்ற ஐயப்பாடு நபிகளாரின் ஹஜ்ஜதுல் விதா என்னும் அந்த இறுதி ஹஜ்ஜிலும் எதிரொலிக்கிறது.

 

அலைகடல்போல வெள்ளுடையில் லட்சக்கணக்கான நபித்தோழர், தோழியர்களால் அரஃபாத் திடல் நிரம்பி வழிகிறது. தமது நபித்துவ உழைப்பின் பலன் அறுவடையாக நபிகளார் அங்கு குழுமியிருக்கும் மக்கள் வெள்ளத்தைக் காண்கிறார். திருக்குர்ஆனின் கடைசி வேத வெளிப்பாடும் அங்கு முற்றுப் பெறுகிறது.

 

வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க ஹஜ்ஜுப் பேருரையாக வரலாற்றில் போற்றப்படும் அந்த பேருரைக்கு பின், நபிகளார் மனதில் தொக்கி நின்ற கேள்வி அத்திடலில் மக்கள் முன் இப்படி வெளிப்படுகிறது:

 

“மக்களே…! உங்களுக்கு நான் இறைவனின் திருச்செய்தியை முற்றிலும் சரியான முறையில் சேர்த்துவிட்டேனா?”

 

தங்கள் கொள்கை போதனைகளின் அடிப்படையிலான ஒரு கட்டமைப்பு, அரசியல் அதிகாரம் மக்காவைத் தாண்டி மதீனாவில் உருவெடுத்திருந்தது. அந்நிலையிலும் நபிகளாரின் உள்ளத்திலிருந்து அந்த கேள்வி உருவெடுக்கிறது என்பது முக்கியமானது!

 

அரஃபா திடலில் குழுமியிருந்த மக்கள், “ஆம்… இறைவனின் திருத்தூதரே! தங்கள் பொறுப்புகளை சரியான முறையில் நிறைவேற்றிவிட்டீர்கள்!” என்று விண்ணதிர முழங்குகிறார்கள்.

 

நபிகளாரின் திருமுகம், பூரண நிலவொளியாய் பிரகாசிக்கிறது. அதரங்களில் புன்னகை இழையோடுகிறது. நாசியிலிருந்து பெருமூச்சு வெளிப்படுகிறது. தமது சுட்டுவிரலை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தி, “இறைவா… இதற்கு நீயே சாட்சி!” என்று மூன்று முறை அவர் உச்சரிக்கிறார்.

 

வாழும் சமூகத்தின் மீதான நபிகளாரின் இந்த அளவற்ற நேசத்தைத்தான் திருக்குர்ஆன் இப்படி சிலாகிக்கிறது:

 

“இவர்கள் இந்த அறிவுரையின் மீது நம்பிக்கை கொள்ளவில்லையென்றால் இவர்கள் பின்னே கவலைப்பட்டு உயிரை மாய்த்துக்கொள்வீரோ நபியே..!”

 

(தி இந்து நாளேட்டில், 15 டிசம்பர் 2016, அன்று பிரசுரமான கட்டுரை. இணைப்புக்கு: https://www.hindutamil.in/news/spirituals/92170-.html)

Read More

வாழ்வியல்: 'தவளையைப் போல் தவறிழைக்க வேண்டாம்!'

ஒரு தவளை கொதிக்க வைக்க இருக்கும் நீரில் விழுந்து விட்டது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அடுப்பை மூட்டியதும் நீரும் சிறிது சிறிதாக கொதிக்க ஆரம்பிக்கிறது.

தண்ணீரின் வெப்பம் அதிகரிக்கும்போது, தவளை தன் உடலை அந்த வெப்பநிலைச் சூழலுக்கு ஏற்ப தன்னையும் மாற்றிக் கொள்ளும். வெப்பம் அதிகரிக்க.. அதிகரிக்க தவளையும் தன் இயல்பை அந்த வெப்பநிலைக்கு ஏற்ப மாற்றிக் கொண்டேவரும்.

கடைசியில், தண்ணீர் கொதிநிலையை அடையும் அந்த தருணத்தில் வெப்பத்தை தாங்கமுடியாமல் தவளை பாத்திரத்தில் இருந்து வெளியே குதித்து தப்ப முயலும். ஆனால்,  எவ்வளவுதான் முயன்றாலும், தவளையால் கொதிநீரிலிருந்து தப்பி வெளியேற முடியாது. பாவம் கடைசியில் அது இறப்பைத் தழுவ வேண்டியிருக்கும்.

அந்த தவளையை கொன்றது யார்?

இதைப் படிக்கும் பெரும்பாலானோர் கொதிக்கும் நீர் தான் அந்த தவளையை கொன்றது என்று சொல்ல வருவீர்கள்.

ஆனால் உண்மை அதுவல்ல. ஆபத்திலிருந்து எப்போது தப்பித்து வெளியேற வேண்டும் என்று சரியாக முடிவெடுக்காத அந்த தவளையின் முட்டாள்தனம்தான் அதை கொன்றது.

இந்த உதாரணம் தன் கையாலேயே தன் உயிரைப் போக்கிக் கொண்ட அந்த அப்பாவி தவளைக்கு மட்டுமே ஆனதல்ல.

நமக்கும் இது பொருந்தும்தான்!

நாமும் அந்த தவளைப் போன்றுதான் பலநேரங்களில் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப எல்லோரிடமும்  அனுசரித்து போகிறோம். எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலையிலும் இந்த அணுசரனை தொடர்கிறது.

எப்போது அனுசரித்து போக வேண்டும், எப்போது எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதை தெரிந்து வைத்துக் கொள்ளாத அறியாமையே இதற்கு காரணம்.

மனரீதியாக, உடல்ரீதியாக, பணரீதியாக மற்றவர்கள் நம்மை நசுக்க ஆரம்பிக்கும்போது நாமும் சுதாரித்துக் கொள்ளாமல் போனால் மீண்டும் அதையே தொடர்ச்சியாக அவர்கள் செய்ய ஆரம்பிப்பார்கள். உடலில் வலிமைமையோடும், மனதில் தெளிவோடும், நற்சிந்தனையோடும் அவர்களிடமிருந்து தப்பித்துவிடுதலே சாலச் சிறந்தது. இல்லையென்றால் அந்த தவளைக்கு ஏற்பட்ட நிலைமைதான் நமக்கும்!

உண்மைதான்! நாம் அனுமதித்தால் ஒழிய எவராலும் நம்மை அழிக்க முடியாது.

Read More

வாழ்வியல்: " இதுதான் சாமார்த்தியம் "

அது ஒரு முன்னணி விற்பனை நிலையம். 

அதில் வேலைக்காக வந்தவரிடம் அதன் மேலாளர், "விற்பனைத்துறையில் முன் அனுபவம் உள்ளதா?” – என்று விசாரித்தார். 

"நான் ஏற்கனவே சேல்ஸ் மேனாகத்தான் வேலை பார்த்தேன்" என்றார் வந்தவர். 

"சரி.. நாளை முதல் நீங்கள் வேலையில் சேர்ந்து கொள்ளலாம்!- என்றார் மேலாளர். 

முதல் நாள்.

விற்பனை நிலையம் மூடும் நேரம் மேலாளர் வருகிறார்.

"இன்று எத்தனை நபர்களிடம் விற்பனை செய்தீர்கள்?” – என்று விசாரிக்கிறார்.

"ஒரே ஒருவரிடம் மட்டும்…" – என்று புதிதாக பணிக்கமர்ந்த அந்த பணியாளரிமிருந்து பதில் வருகிறது.

"என்ன? ஒரே ஒருவர் மட்டுமா? உங்களோடு பணிப்புரியும் சகாக்கள் நாள் ஒன்றுக்கு 20லிருந்து 30 நபர்கள்வரை விற்பனை செய்யக் கூடியவர்கள் தெரியுமா?” – என்றார் மேலாளர்.

“உங்களின் பணி  நிரந்தரமாக்கப்பட  வேண்டுமானால்  நீங்களும் மற்றவர்களைப் போல் முயற்சி செய்ய வேண்டும்!”- என்று அறிவுறுத்திய அவர் தொடர்ந்து விசாரித்தார்: “சரி இன்று எவ்வளவு டாலருக்கு விற்பனை செய்தீர்கள்?”

“பத்து லட்சத்து ஐம்பதாயிரம் டாலர்!” – அமைதியாக சொன்னார் புதிதாக பணிக்கமர்ந்தவர்.

"என்ன..!” - என்று வியப்பு தெரிவித்த மேலாளர் மீண்டும் கேட்டார்: “ஒரே ஒரு நபரிடமா இவ்வளவு பெரும் தொகைக்கான விற்பனை நடந்தது?”

“ஆம்..!” - என்று தலையாட்டிவிட்டு அவர் சொல்ல ஆரம்பித்தார்:

“அய்யா, நமது விற்பனை நிலையத்துக்கு வந்தவரிடம் சிறிய தூண்டில் இருப்பதைக் கண்டு அது குறித்து விசாரிக்க ஆரம்பித்தேன். இன்னும் கொஞ்சம் பெரிய தூண்டிலை வாங்கினால்.. இன்னும் பெரிய மீன்களை பிடிக்கலாமே என்று ஆலோசனையும் சொன்னேன். அதை ஏற்றுக் கொண்ட அந்த வாடிக்கையாளர்.. கூடவே பிஷிங் ராட்.. பிஷிங் கியர் போன்ற மீன்பிடி சாதனங்களையும் சேர்த்து வாங்க தொடங்கினார்.

அதன் பிறகு நான் அவரிடம், “நீங்கள் எங்கே மீன் பிடிக்கிறீர்கள்?” என்று விசாரித்தேன். அதற்கு அவரோ ‘கரையில் அமர்ந்து மீன் பிடிக்கும் தகவலையும் சொன்னார். 

நடு ஆற்றில் படகில் சென்று மீன் பிடித்தால் பல இடங்களில் மீன் பிடிக்கலாம். படகில் ஓய்வும் எடுக்கலாம் அல்லவா என்று ஆலோசனை சொன்னதும் அதை ஏற்றுக் கொண்ட அவர் ஒரு படகுக்காக ஆர்டர் கொடுத்தார்.

நானும் நமது ‘படகு விற்பனைத்துறைக்கு அவரை அழைத்துச் சென்று நல்லதொரு படகை வாங்கிக் கொடுத்தேன். 

படகை வாங்கி முடித்த கையோடு அந்த வாடிக்கையாளர் “தம்பி, என்னுடைய இதோ இந்த கார் இப்பொழுது வாங்கிய ‘போட்டை’ இழுக்குமா என்று தெரியவில்லையே!” – என்று சந்தேகம் தெரிவித்தார்.

அவருடைய காரை பரிசோதித்தபோது உண்மையில் அது படகை இழுக்க தகுதியனாதல்ல என்று நான் சொன்னதை அவரும் அங்கீகரித்தார். எனது சிபாரிசை ஏற்று புது காரை வாங்கவும் முடிவெடுத்தார். 

புதிதாக பணிக்கமர்ந்த அந்த இளைஞர் சொல்வதை ஆச்சரியத்துடன் மேலாளர் கேட்டுக் கொண்டிருக்க தொடர்ந்தார் அவர்:

“… நான் நமது ஆட்டோமோடிவ் டிபார்ட்மெண்ட் சென்று ஒரு 4x4 ட்ரக்கை அவருக்குக் காட்டினேன். அதனுடைய பல்வேறு சிறப்பம்சங்களையும் அவருக்குக்கு விளக்கினேன். மகிழ்ந்து போன அவர் அந்த காரையும் வாங்கிக் கொண்டார்.

பின்னர் அவரிடம், “ அய்யா,  நீங்கள் எங்கு தங்கியிருக்கிறீர்கள்?” – என்று விசாரித்தபோது, “இப்போதைக்கு நிரந்தரமான இடம் கிடைக்காமல் தவிக்கிறேன்!” – என்று வருத்தப்பட்டார்.

நான் அவருக்கு நான்கு பேர் தங்கக் கூடிய ஒரு அழகிய செயற்கைக் கூடாரத்தையும் நமது நிறுவனத்திலிருந்து வாங்கிக் கொடுத்தேன்!” – என்றதும் மேலாளர் வியப்புடன், “.... என்ன  ஒரு தூண்டில் வாங்க வந்தவரிடமா இவ்வளவும் விற்றாய்?" – என்றார். 

"அய்யா அவர் வாங்க வந்ததோ தலைவலிக்கான மாத்திரை.நான்தான் அவரிடம் மீன் பிடித்தலை பொழுது போக்காக்கிக் கொண்டால் மனதுக்கு உற்சாகம் கிடைக்கும். அதன் பிறகு தலைவலி உங்கள் பக்கம் எட்டிக் கூட பார்க்காது என்று சொன்னேன்!” – என்றார் படு அமைதியாக.

இதுதான் சாமார்த்தியம் என்பது.

அதன் பிறகு என்ன?

புதிதாக பணிக்கமர்ந்தவர் "கிடு கிடு" வென்று பதவி உயர்வு பெற்று வாழ்வில் முன்னேறினார் என்பதை சொல்லவும் வேண்டுமா?

 

Read More

வாழ்வியல்: 'சிறகுகள் விரியுங்கள்.. பறவைகள் போல!'

"வாழ்க்கை என்பது விமானப்பயணம். சிலருக்கான ஓடுதளங்களை அவர்களுடைய குடும்பமோ முன்னோர்களோ உருவாக்கியிருப்பார்கள். உங்களுக்கான ஓடுதளம் முன்னமே உருவாக்கப்பட்டிருந்தால், அதில் ஓடத் தொடங்கி உயரப்பறங்கள். இல்லையென்றால், உங்கள் ஓடுதளங்களை நீங்களே உருவாக்குங்கள்". - புகழ்பெற்ற பெண் விமானி ஒருவர் தன் சுய சரிதையில் எழுதியிருநதது இது.

உண்மைதான்! சில விஷயங்கள் இல்லையென்பதற்காகவே பலவற்றை செய்யாமல் விட்டு விடுகிறோம்.

போதிய கல்வி இல்லை, போதிய வசதி-வாய்ப்புகள் இல்லை என்பவையெல்லாம்  சொல்வதற்கான சில காரணங்களாகலாம்.  ஆனால் கடக்க முடியாத காரணங்கள் அல்ல.

பிறந்த சூழலிலும் வளர்ந்த சூழலிலும் இருக்கிற பின்னடைவுகள், புதிய இலக்குகள் நோக்கிப் புறப்பட உத்வேகம் தர வேண்டும். தகுதியின்மைதான் தகுதிகளைத் தேடிச் செல்வதற்கான அடிப்படைத் தகுதி என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

உங்கள் கனவுகளை எட்டும் தகுதி உங்களுக்கு உண்டு என்கிற நம்பிக்கையை உறுதியாக உருவாக்கிக் கொண்டால், தகுதிக் குறைவுகளை எல்லாம் நிறைவு செய்கிற வழிகள் தாமாகவே புலப்படத் தொடங்கும். உதாரணமாக, சொந்தமாக ஒரு வீடு வாங்குவது என்கிற கனவு ஒருவர் காண்பதாக வைத்துக் கொள்வோம்.

அந்தக் கனவு, அவருக்குள் தோன்றிய ஆசையா, அல்லது நிர்ப்பந்தங்கள் காரணமாய் அப்படி ஓர் இலக்கை வகுத்துக் கொண்டாரா என்று முதலில் பார்க்க வேண்டும்.

சரி.. நிர்பந்தம் என்பது என்ன? உடன் பணிபுரிபவர்கள் எல்லாம் சொந்தமாக வீடுகட்டிக் கொண்டதால்.. தானும்  வீடுகட்ட வேண்டும் என்று நினைத்தால்.. அது நிர்ப்பந்தம்.

கனவு என்பது? சொந்தமாக ஒரு வீடு வேண்டும் என்கிற தீவிரம் அவருக்குள் தணலாய் எரிந்தால்.. அது அவருடைய கனவு.

இந்த சூழல்களில் இப்படிப்பட்டவருக்கு ஏற்பட வேண்டிய நம்பிக்கை கலந்த துணிவு ஒன்றே ஒன்றுதான். "என்னுடைய கனவை என்னால் நிச்சயம் எட்ட முடியும்" – என்பதுதான் அது.

இதன்பிறகு என்ன? இலக்குகளை எட்டுவதற்கான வழிமுறைகள் மள மளவென்று பாதைகள் திறக்கும்.

• கடன் வாங்குவது,
• ஓய்வு நேரங்களில் டியூஷன் எடுப்பது,
• புதிதாக வீடு கட்டும்போதே கீழே சில கடைகளைக் கட்டி வாடகைக்கு விடுவது

என்று விதம் விதமான வழிமுறைகள் அவை. ஒன்றை எட்டவேண்டும் என்கிற கனவு உங்களுடையதாக இருந்தால் அதனை எட்டுகிற உத்திகள், வழிகள், வாய்ப்புகள் எல்லாவற்றையும் உங்களின் தீவிரமே உருவாக்கித் தந்துவிடும்.

தயக்கம் படர்ந்த கனவுகள்தான் தேங்கிப் போகின்றன. தெளிவில்லாத இலக்குகள் நிச்சயம் குழப்பத்தையே உருவாக்கும் அல்லவா?

எந்தவோர் இலக்கைத் தொடுவதன்றாலும், முதலில் நீங்கள் கலந்துரையாட வேண்டியது உங்கள் மனதோடுதான்.

ஆம்.. ஒரு இலக்கை எட்ட நினைக்கும் முன் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸாக கண் மூடி அமருங்கள்.

ஆழமாக மூச்சை இழுத்து மெதுவாக வெளியேற்றுங்கள். உங்கள் திட்டங்களை மனதில் காட்சிப்படுத்துங்கள்.  உங்கள் கனவென்னும் அந்த இலக்கு  தூரத்தில் தெரிகிற மலைச்சிகரமாக எண்ணி அதைச் சென்றடைவதற்கான வழிமுறைகள் குறித்து யோசியுங்கள். 

அந்த இலக்கை எட்டத் தேவையான அடிப்படை வழிகள், எடுக்க வேண்டிய முயற்சிகள் அதற்கென ஆகக்கூடிய காலம் என்று எல்லாவற்றையும் மனதில் பட்டியலிடுங்கள். இந்த வழிகளை பலப்படுத்திக் கொண்டால் இலக்கை தொட்டுவிட  முடியுமா என்று உங்கள் மனதை கொஞ்சம் கேளுங்கள். அதன்பின் அசாத்தியமான நம்பிக்கையுடன் உங்கள் கனவை… இலக்கை..  எட்டுவதற்கான எல்லா முயற்சிகளையும் முழு வீச்சில் பிரயோகியுங்கள்.

உங்கள் உள்மனதில்  துல்லியமாகத் தெரிவதுதான் நாளைய நிஜம். உண்மையில் ஒவ்வோர் இலக்குமே ஒரு ஓவியம் போன்றதுதான்! கோடுகளுக்கு உயிர் கொடுக்கும் சிரத்தையான பணி அது.

எட்ட வேண்டிய உயரத்தை நோக்கி, மெல்ல.. மெல்ல.. படிப்படியாய் முயல்வது மிக உறுதியான எச்சரிக்கையுடன் காலெடுத்து வைக்கும் மெதுவான முன்னேற்றம் என்பதே அதன் பொருள்.

சிறந்த கல்வியாளராக வேண்டுமா? சிரத்தையுடன் படியுங்கள். படித்தவற்றை பிறருடன் பகிருங்கள். இது நினைவாற்றலை வளர்க்கும். உங்கள் இலக்கு என்னும் கரை கொண்டு சேர்க்கும்.

பிரபல எழுத்தாளராக வரவேண்டுமா?  நாள்தோறும் பல பக்கங்கள் ஈடுபாட்டுடன் படியுங்கள். பிற மொழி எழுத்துக்களை மொழிப்பெயர்த்துப் பாருங்கள். அதைவிட முக்கியம் வாழும் சமூகத்தை உற்று நோக்குங்கள்.

இப்படி படிப்படியாய் மேற் கொள்கிற முயற்சிகள் அனைத்தும் உங்களை முன்னேற்ற சிகரங்களை நோக்கி நகர்த்திக் கொண்டேயிருக்கும். ஒவ்வொரு நாளும், நீங்கள் எடுத்த முயற்சிகள் என்னென்ன, அந்த முயற்சிகளால் கிடைத்த முன்னேற்றங்கள் என்னனென்ன என்பதை பட்டியலிட்டுக் கொண்டே வாருங்கள்.

கடந்து வந்த தூரம்.. அது தரும் இன்பத்துக்கும், அடைய இருக்கும் எல்லையைக் குறித்த உற்சாகம் தரும் மகிழ்ச்சிக்கும் ஈடு இணை எதுவும் கிடையாது.

நீங்கள் எட்ட நினைக்கும் இலக்கைத் தொடுவதென்று நீங்கள் (Fixed) 'முடிவு' செய்துவிட்டால், உங்கள் முன்னேற்றம் அதன்பின் ‘Non Stop’தான் போங்கள்! அது யாருக்காகவும்.. எதற்காகவும் நிற்பதில்லை... மாறாக நீங்களாகவே வலிய நிறுத்தினாலே தவிர!

பிறகென்ன பாஸ்? ம்.. ஸ்டார்ட்.. ஓடுங்கள்! இலக்குகள் என்னும் வெற்றிகளை நோக்கி!

Read More

வாழ்வியல்: ‘முதலாவது யுத்தம்!’

“என்னதான் செய்வதென்று தெரியலே.. படாதபாடுபடுத்துறான்ப்பா.. 15 வருஷமா அவன்கிட்டே மாட்டிட்டு முழிக்கிறேன்..!” – புலம்பிக் கொண்டே வந்தார் நண்பார்.

விஷயம் இதுதான்:

“நிறுவனத்தில் பெரும்பாலும் எல்லா இடங்களிலும் குழுக்களாய்தான் சேர்ந்து பணிபுரிய வேண்டியதிருக்கும். கூட்டு முயற்சியின் விளைவாகத்தான் உற்பத்தி கிடைக்கும். இந்த ‘குரூப்’பில் அல்லது ‘குழு’வில் உள்ளவர்கள் சரியாக அமையாவிட்டால்.. உற்பத்தி பாதிப்பதோடு பணிபுரிபவர்களும் மனஉளைச்சலுக்கு ஆளாக வேண்டியதிருக்கும்.

நண்பரின் குரூப்பில் இருந்தவர்களில் சில இளைய பணியாளர்கள் மற்றும் நண்பரை 15 ஆண்டுகளாக மனஉளைச்சலுக்கு ஆளாக்கிவரும் முரட்டு சுபாவம் கொண்டவர் ஆகியோர் அடக்கம்.

இளைய பணியாளர்களோ பட்டும் படாமலும் செயல்படுவார்கள்.

நண்பர் மிகவும் பொறுமைசாலி. நல்ல பண்பாளர். சிறந்த கல்வியாளர்கூட. ஆனாலும், எதற்கெடுத்தாலும் பிரச்னை தரும் அந்த முரட்டு மனிதரை மட்டும் நண்பராக்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. ‘அவருக்கு எப்போது கோபம் வரும்? எப்போது நாகரிகம் இல்லாமல் நடந்து கொள்வார்?’ – என்பது யாருக்கும் தெரியாது.

அந்த முரட்டு சுபாவம் உள்ளவர் யாருடனாவது பிணங்கிக் கொண்டே இருப்பார். இந்தப் பிணக்கின் சுழற்சியில் அதிகம் சிக்குவது மேற்படி நண்பர்தான்!

இத்தகைய முரட்டு மனிதர்கள் வாழ்க்கையின் பல துறைகளில் எதிர்பட்டுக் கொண்டே இருப்பார்கள். மனித உறவுகளுக்காக அவர்களைச் சகித்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். மற்றவர்கள் நல்ல மனிதராக மாறவில்லை என்பதற்காக நம்மிடம் உள்ள பண்புகளை இழந்திட முடியாது. பண்பற்ற செயல்களை எதிர்ப்பதற்காக உணர்ச்சிவசப்படுவது நமது ஆளுமைப் பண்பைச் சிதைத்துவிடும்.

ஆக, வாழ்க்கையின் அடிதோறும் நாம் முதலாவது எதிரியாக கருத வேண்டியது நம்மைத்தான்! நாம் போரிட வேண்டியதும் நம்மோடுதான்! இந்த நினைப்புதான் நம்மைப் பண்பட வைக்கும். 

சமீபத்தில் தொலைக்காட்சியில் சில நிகழ்ச்சிகளைத் தயாரிக்க ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது. தண்ணீரின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி தயாரிக்கப்பட்ட நிகழ்ச்சியில் குடிநீர்த்துறை சார்ந்த மூத்த அரசு அதிகாரிகள் இருவர் பேட்டி அளித்தனர்.

ஆனால், எதிர்பாராதவிதமாக அரசு அதிகாரிகளின் பெயர்களில் தமிழில் ஒரு புள்ளி விடப்பட்டும், ஆங்கிலத்தில் ‘க’ உச்சரிப்புக்காக ‘G’ க்குப் பதிலாக ‘K’ யும், இடம் பெற்று விட்டன. இந்த எழுத்துப் பிழையை தயாரிப்பாளன் என்ற முறையில் நானும் கவனிக்கவில்லை.

தொலைக்காட்சியில் நிகழ்ச்சி ஒளிப்பரப்பாகிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் இதைக் கண்ட அந்த ‘அசைன்மெண்ட்’ கொடுத்தவர் தொலைபேசியில் அரைமணி நேரத்துக்கு ஒரு பிடி பிடித்துவிட்டார். அதிலிருந்து தப்பிக்க பல காரணங்கள் இருந்தன. ஆனாலும், அவற்றில் எதையும் எனது தவறை மறைப்பதற்கான ‘கவசங்களாக்கிக்’ கொள்ள விரும்பவில்லை. மௌனமாக அந்த ‘அர்ச்சனைகளை’ வாங்கிக் கொண்டு நடந்த தவறுக்கு முழு பொறுப்பு ஏற்றேன். அடுத்தமுறை தவறு நிகழாதவாறு பார்த்துக் கொள்வதாக உறுதியும் அளித்தேன். அன்றைய இரவு முழுவதும் வேதனையால் மனம் தவித்தது.

அடுத்த நாள்.

அலுவலகத்துக்குச் சென்று எனக்கு ‘அசைன்மெண்ட்’ வழங்கிய சம்பந்தப்பட்ட நபரைச் சந்திக்கும்வரை இந்த மனநிலையில் எந்தவிதமான மாற்றமும் இல்லை.

கடைசியில், அறையில் நுழைந்தபோது அவர் என்னை அன்புடன் அழைத்துப் பக்கத்தில் உட்கார வைத்துக் கொண்டார். முதல்நாள் எதுவும் நடக்காதது போல, ஒரு சகஜமான நிலை. ஒளிபரப்பான நிகழ்ச்சி மிகவும் கலைநயத்தோடு அமைந்திருந்ததைச் சுட்டிக் காட்டிப் பாராட்டினார். அடுத்த ‘அசைன்மெண்ட்’டுக்காக, புதிய தலைப்பையும் கொடுத்தார்.

ஒரே இரவில் நடந்த மாற்றம் இது. இந்த சம்பவத்தில் கொஞ்சம் பொறுமை காத்திருக்காவிட்டால்.. அதற்கான எதிர்விளைவுகள் பல நிரந்தர சோகங்களை சுமக்கச் செய்திருக்கலாம். பொறுமை காத்ததற்கு கைமேல் பலன் கிடைத்திருந்தது.  

மனித வாழ்க்கையில் இத்தகைய சம்பவங்கள் அன்றாடம் நடக்கத்தான் செய்கின்றன. பேருந்தில்… அஞ்சல் நிலையத்தில்… காவல்நிலையத்தில்… இன்னும் பல்வேறு இடங்களில்.. இது தொடரலாம். உயரதிகாரிகள் சில நேரங்களில் போதிய புரிதல் இல்லாமலோ அல்லது அவர்களின் பணிச்சுமையின் காரணமாகவோ கோபப்படலாம்.

அது எதுவானாலும்… நம்மை உணர்ச்சிப் பிழம்பாய் நாம் மாற்றிக் கொள்ளக்கூடாது. பதிலுக்குப் பதிலாய் .. தரம் தாழக்கூடாது! ஆளுமைப் பண்பிலிருந்து கீழிறங்கிடக்கூடாது.

15 ஆண்டுகள் தனது முரட்டு நண்பரைச் சமாளித்த அந்த நண்பர்  நிச்சயம் முதிர்ச்சியடைந்திருப்பார். நிறைய அனுபவங்கள் கிடைத்திருக்கும். இன்னும் பல ஆண்டுகளைச் சமாளிக்கும் பக்குவம் பெற்றிருப்பார்; தனது மனதோடு யுத்தம் தொடரும் நிலையில்!

Read More