சிறப்புக் கட்டுரை: "மனசாட்சி உள்ளவர்களுக்கானது"

 

நேற்று இரவுவரையிலான அல்ஜஸீராவின் அந்த புகைப்படங்களை பார்க்கவே முடியவில்லை. எகிப்தின் ராணுவ டாங்குகளால் மிதிப்பட்டு தலை நசுங்கி உடல் சிதைந்து போனவர்கள்.. தீக்காயங்களால் எரிந்து உருக்குலைந்து போனவர்கள்.. தலை, நெஞ்சு மற்றும் வயிறு பகுதிகளில் ராணுவத்தால் சுடப்பட்டு உயிரிழந்தவர்கள் என்று அறு நூறுக்கும் அதிகமான பொதுமக்கள் உயிரிழந்த கதையது. 

எப்படிப்பார்த்தாலும், 200 புகைப்படங்களுக்கு மேல் இருக்கும்.... நெஞ்சை அதிர வைக்கும் காட்சிகள் அவை.. என்கிறார் கெய்ரோவை மையமாகக் கொண்டு செயல்படும் புகைப்பட இதழியலாளர் முஸைப் எல்ஸாமி. கடந்த புதன் அன்று தான் எடுத்த புகைப்படங்களுக்கு காணா துயரம் என்றும் அவர் பெயர் சூட்டியுள்ளார். இறந்தோரின் சடலங்கள் போர்வைகளால் மூடி வைக்கப்பட்ட காட்சிகள்... குற்றுயிரும் குலையுயிருமாய் சுமந்து வரப்படுபவர்கள், நான் அந்த கொடூர காட்சிகளை காண முடியாமல் தவிர்த்துக் கொண்டேன் என்கிறார் அவர் டுவிட்டரில்.

ஆம்.. எகிப்தில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அதிபர் மூர்ஸி நீக்கப்பட்டு.. ராணுவ சர்வாதிகாரி ஆட்சியில் அமர்ந்தபின் இரும்பு கரங்களைக் கொண்டு ஜனநாயகத்தின் குரல்வலையை நசுக்கிக் கொண்டிருக்கும் காட்சிகள் அவை. கிட்டதட்ட 700 பேர் அதுவும் ஜனநாயகம் வேண்டி அறவழியில் போராடிக் கொண்டிருந்த நிராயுதபாணியானவர்கள்.. கொடூரமான முறையில் சுட்டும், எரித்தும் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆயிரத்துக்கும் அதிமானோர் படுகாயமுற்று உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சீனாவின் தியான்மென் சதுக்க படுகொலைகளுக்குப் பிறகு இத்தகைய கொடூரத்தை உலகம் இப்போதுதான் கண்டு கொண்டிருக்கிறது. 

ராணுவத்திடம் ஆட்சி அதிகாரம் கொடுக்கப்படும்போது என்ன நடக்கும் என்பது சரியாக நிரூபிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. கொல்லுவதற்கு பழக்கப்பட்டவர்களிடம் வேறு எதைதான் எதிர்பார்க்க முடியும்? புரட்சியை ஒடுக்குவதாக துப்பாக்கி ஏந்திக் கொண்டிருக்கும் மேற்கத்திய அடிமைகள்தானே அவர்கள்!

இன்று புனித வெள்ளிக்கிழமை. முஸ்லிம்கள் பெருமளவில் தொழுகைக்காக கூடும் நாள். உயிர்ச் சேதம் இன்னும் பெருமளவில் இருக்கும் என்று அச்சம் எழுகிறது.

இதற்கிடையில், அமெரிக்க அதிபர் ஒபாமாவுக்கு துரதிஷ்டநாளாக இந்த சம்பவ நாள் விளங்கியது. நாவளவில் கடும் கண்டனம் தெரிவித்த கையோடு அவர் எகிப்துடனான கூட்டு ராணுவ ஒத்திகையை ரத்து செய்துள்ளார். ஆனாலும் அவர் எகிப்தில் நடக்கும் படுகொலைகளை தடுத்து நிறுத்த உருப்படியான எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை. எகிப்திய ராணுவத்துக்கு ஒரு பில்லியன் டாலர் உதவித் தொகை வழங்கியவர் படுகொலைகளை தடுத்து நிறுத்துவார் என்பதை எதிர்பார்க்கவும் முடியாதுதான்! பிள்ளையைக் கிள்ளி விடுபவரும் அவர்தான்! தொட்டிலை ஆட்டி விடுபவரும் அன்னார்தான்!  

பெரும் முதலீடுகளில் மனித உயிர்களை பலி வாங்குவதுதான் அமெரிக்க வரலாறு என்பது நிதர்சன உண்மை.

இதுதான் நவீன தாரளமயமா?

வரலாற்றில் துயர புதனாக அமைந்துவிட்ட அந்த எகிப்து ராணுவ சர்வாதிகார வரலாறு இனி மறக்க முடியாதது. ஜனநாயக அமைப்பில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முர்ஸியின் கையில் ஆட்சி அதிகாரம் இருந்தது. அவரைப் பிடிக்காதவர்கள் இதுபோலவே ஆர்ப்பாட்டங்களில் இறங்கினார்கள். அந்த ஆட்சி அதிகாரம் எந்த வன்முறையையும் கட்டவிழ்த்துவிடவில்லை. அந்த ஆர்ப்பாட்டங்களை நசுக்க ஆட்சி அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தவில்லை. நவீன பிர்அவ்னாக இருந்த முபாரக்கைகூட சட்டத்தின் முன் நிறுத்தியது. உடனுக்குடன் தண்டிக்க அத்தனை வாய்ப்பிருந்தும் அதை செய்யவில்லை. ஆனால், ஜனநாயகத்தை எட்டி உதைத்து ராணுவத்தை ஆட்சியில் ஏற்றியவர்கள் அதன் விளைவுகள் எப்படியிருக்கும் என்பதற்கு இந்த அமரத்துவ உயிர் பலிகளே சாட்சி! ஜனநாயகம் வேண்டி நின்ற இந்த அப்பாவிகள் கொல்லப்படவில்லை.. வீரமரணம் எய்தியுள்ளார்கள். அதற்கான கூலியையும் அவர்கள் தங்கள் இறைவனிடத்தில் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 

எனது 30 ஆண்டுக்கால பத்திரிகை அனுபவத்தில் இத்தகைய காட்சிகளை நான் காணவில்லை. கண்ட காட்சிகளையும் அச்சில் பயன்படுத்தியதில்லை. ஆனால், உலக சமூகம் மௌனமாக நின்றிருக்க அதன் தலைவராக தனக்குத் தானே முடிசூட்டிக் கொண்டிருக்கும் அமெரிக்காவும், அதன் ஜால்ரா ஐநா மன்றமும் வாய்மூடி அமைதி காக்க.. வழக்கம் போல பேடிகளாய் அரபு ராஜாக்கள் உல்லாசங்களில் மூழ்கியிருக்க.. மனசாட்சி உள்ளவர்களுக்கானது இது.

 

Read More

சிறப்புக் கட்டுரை:"மர்யம், ஏன் அழுதாள்?"

அது மறக்க முடியாத நாள். மெய் சிலிர்த்துப் போன நேரம். குழந்தை மர்யத்தின் கண்கள் குளமாகி தாரை தாரையாக கண்ணீர். விசும்பலும், கோபமுமாய் அவள் கேட்ட கேள்வியை வாழ்நாளில் மறக்கவே முடியாது!

அன்று இந்திய மாணவர் இஸ்லாமிய அமைப்பினர் (எஸ்.ஐ.ஓ) ரமளான் நன்நாளையொட்டி ‘ஈத் மிலன் – பெருநாள்’ சந்திப்பு ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். ஒவ்வொரு சமயத்தினரும் பிற சமயத்தினரின் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொண்டு வேற்றுமையிலும் ஒற்றுமையாய் வாழ வேண்டும்; மனித நேயம் மலர வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் பிற சமயத்தினருக்காக அந்த சிறப்பு நிகழ்ச்சி ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. சிறப்பு விருந்தினராய் உள்ளூர்  தொழிலதிபர் அழைக்கப்பட்டிருந்தார்.

வாழ்த்துரை, தலைமையுரைகளுக்குப் பின் சிறப்புரை ஆரம்பித்தது. உரையின் இடையே சம்பந்தமேயில்லாமல் ஒரு கதையை அந்த தொழிலதிபர் சொல்ல ஆரம்பித்தார்:

“நடு வானில் விமானம் பறந்து கொண்டிருந்தது. திடீரென விமானத்தில் கோளாறு. யாராவது மூவர் உடன் கீழே குதித்தாக வேண்டும். பைலட்டிடமிருந்து அறிவிப்பு வெளியானதும் அந்த விமானத்தில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்த அமெரிக்கர் சட்டென்று எழுந்தார். “அமெரிக்கா… வாழ்க!” – என்று முழக்கமிட்டவாறு விமானத்திலிருந்து குதித்துவிட்டார்.

அடுத்ததாக, ரஷ்யர் எழுந்து, “ரஷ்யா.. வாழ்க!” – என்று முழங்கிக் கொண்டே விமானத்திலிருந்து குதித்தார்.

மூன்றாவதாக இந்தியர் எழுந்தார். “ஜெய் ஹிந்த்!” – என்று ஆக்ரோஷமாக முழக்கமிட்டவாறு பக்கத்திலிருந்து ஜப்பானிய பயணியை விமானத்திலிருந்து தள்ளிவிட்டார். இப்படிதான் இந்தியர்களின் மனோநிலை உள்ளது!” – என்று முடித்தார் அவர்.

- பெரும் வெடிச்சிரிப்பு அரங்கில் எழுந்தது. ஆனால், என்னுடன் வந்திருந்த எட்டே வயதான என் மகள் மர்யத்தின் கண்கள் கலங்கிவிட்டன. “ஓ” வென அழலானாள். காரணம் புரியாமல் தவித்த நான் மெதுவாய் அணைத்தவாறு அரங்கை விட்டு வெளியேறியதுதான் தாமதம்! பொங்கி அவள் அழுதது இதுவரை காணாதது. “அப்பா! அந்த ஆளூ… என் தாய் நாட்டை அவமதித்துப் பேசறாரு! நீங்களெல்லாம் சிரிச்சிட்டு ரசிக்கிறீங்களே! என் நாட்டு மக்களை அவமதித்துப் பேச அவரை யார் அனுமதிச்சது?” ரோஷத்துடன் அவள் நின்ற கோலம் நெஞ்சைவிட்டு  அகலாதது!

வீட்டை அடைந்ததும் மர்யம் தன் அழுகையை நிறுத்தவில்லை. அவளை அமைதிப்படுத்துவதற்குள் போதும் போதுமென்றாகிவிட்டது.

மர்யத்தின் கண்ணீர் துளியிலும் உண்மையில் வழிந்தது தூய தேச பக்தி.

தேச பக்தியை யாருக்கும் யாரும் ஊட்ட வேண்டிய அவசியமில்லை. அது பிறந்த மண்ணோடும், அந்த மண்ணில் வீசும் காற்றோடும் இரண்டறக் கலந்து இந்த மண்ணில் தவழும் ஒவ்வொரு இந்தியனின் இரத்த நாளங்களில் ஓடிக் கொண்டிருப்பது. இதில், இந்து, முஸ்லிம், கிருத்துவர் என்ற சமய பேதங்கள் இல்லை. பேசும் மொழிகளில் வேறுபாடுகளோ, பின்பற்றும் கலாச்சார – பண்பாடுகளின் வேற்றுமைகளோ, வாழும் கொள்கைகளோ பிரித்துவிடுவதில்லை.

தொன்மை வாய்ந்த ஆன்மிக பூமியான இந்தியத் திருநாட்டில் பிறந்ததற்கு ஒவ்வொரு இந்தியரும் பெருமைக் கொள்வர். அதற்காக இறைவனுக்கு நன்றியும் சொல்வர். “இது என் தாய் நாடு!” – என்று சொல்லிக் கொள்வதில் மகிழ்ச்சி அடைவர்.

இறைநெறியின் அடிப்படையிலான ஒழுக்க விழுமியங்களை தம் வாழ்வின் உயிரூட்டமாக கருதி வாழும் முஸ்லிம்கள் தேச பக்தியில் யாருக்கும் ‘கிஞ்சித்தும்’ குறைந்தவர்களில்லை. இன்னும் சொல்லப் போனால் எல்லோரையும்விட மிகைத்தவர்களாகவே அவர்கள் இருப்பர்; மர்யத்தைப்  போலவே!



Read More

காலப்பெட்டகம்: "பகலில் வரலாற்றை உருவாக்குகின்றேன்!"

"நாங்கள் இரவு 11 மணிக்கு வழக்கம்போல தூங்கச் சென்றோம். இரவு 2 அல்லது 2.30 மணிக்கு நோன்பிற்காக சஹர் (நோன்புக்கால காலை உணவு) செய்தோம். சுமார் 4 மணிக்கு பங்களாவின் வாசலில் காலடிச் சத்தங்கள் கேட்டு விழித்துக் கொண்டேன். "யார் அது?" என வினவியதற்கு, "தாங்கள் தானா, மிஸ்டர் ஷவ்கத் அலி?" - என டிப்டி கமிஷனரான மிஸ்டர் புலூட்டன் கேட்டார். இவர்கள் கைது செய்ய வந்திருக்கிறார்கள் என உணர்ந்து கொண்டேன்....

..... புலூட்டன் கைது செய்ய வந்திருப்பதாக அறிந்ததும் முஹம்மது அலி, "தயாராக இருக்கின்றேன்!"- எனக் கூறினார். 

இதற்குள்ளாக தாயாரும்,  புர்கா அணிந்து வந்து எங்களுடன் வருவதாகக் கூறினார். புலூட்டன், "இவ்விருவரையம் அழைத்துச் செல்லத்தான் எங்களுக்கு உத்திரவு!" - எனக் கூறிவிட்டார்.

முஹம்மது  ஹீஸைன் (குடும்ப உறுப்பினர்) என்னுடன் கட்டித் தழுவும்போது அழுது விட்டான். நான் பலமாக அவன் கன்னத்தில் ஓர் அறை கொடுத்து, "ஜாக்கிரத்தை, வெள்ளையன் முன் அழக்கூடாது!" - என கத்தி எச்சரித்தேன்"

ஆங்கிலேயருக்கு சிம்ம சொப்பனமாக விளங்கிய அலி சகோதரர்களில் ஒருவரான மெளலானா ஷவ்கத் அலியின் டைரிக் குறிப்பு ஒன்றே மேலே காணப்படுவது. 

இந்திய விடுதலைப் போரில், அலி சகோதரர்கள் என்று சிறப்புப் பட்டம் பெற்ற சகோதரர்களில் மூத்தவர் ஷவ்கத் அலி. இளையவர் முஹம்மது அலி.

முஹம்மது அலி தமது 18 வயதில் பி.ஏ. முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சிப் பெற்று சாதனைப் படைத்தார். அதன்பின், ஆக்ஸ்போர்ட்டிலுள்ள லிங்கன் கல்லூரியில் 1898 முதல், 1902 வரை கல்வி கற்றார். மேலைக் கல்வி கற்ற அதேசமயம், சிறந்த சமயப் பற்றாளராகத் திகழ்ந்தார். அங்கு பி.ஏ.ஹானர்ஸ் படித்துத் தேறினார்.

1902 - இல், முஹம்மது அலி இங்கிலாந்திலிருந்து இந்தியா திரும்பினார். சிறிது காலம் ராம்பூர் சமஸ்தானத்தில் கல்வி அதிகாரியாகப் பணியாற்றினார். அதன்பின் இரண்டு வருட நீண்ட விடுப்பில் கல்கத்தா சென்று காம்ரேட் பத்திரிகையைத் தொடங்கினார். 1911 ஜனவரி 11- ஆம், நாள் வெளியான காம்ரேட் வெறும் இரு நூற்றைம்பது ரூபாய் கைமாற்றில் ஆரம்பிக்கப்பட்டு, இந்தியப் பத்திரிகை வானில் தாரகையாய் மிளிர்ந்தது. அரசியல் பிரமுகர்கள் எல்லாம் அதன் வாசகர்கள்.

ஒத்துழையாமை இயக்க நாட்களில் மெளலானா அவர்களின் பேச்சினால் ஏற்பட்ட உத்வேகத்தில் முப்பது நாட்களில் ... முப்பதாயிரம் ஆண்களும், பெண்களும் சிறை நிரப்பும் போராட்டங்களில் பங்கு கொண்டனர்.

பகலில் அரசியல் பணிகளும், இரவில் எழுத்து பணிகளுமாய் மூழ்கி இருக்கும் மௌலானா முஹம்மது அலி, "நான் பகலில் வரலாற்றை உருவாக்குகின்றேன். இரவிலோ வரலாற்றை எழுதுகின்றேன்!" - என்பார்.

வெள்ளையர் ஏகாத்பத்தியத்தின் கொடுந்துன்பங்களுக்கும், வெஞ்சிறைச் சாலைகளுக்கும் அலி சகோதரர்கள் அஞ்சியதில்லை. 1915 - மே, 15 - ஆம் தேதி இந்தியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தை முன்னிறுத்தி ஷவ்கத் அலியும், முஹம்மது அலியும் கைது செய்யப்பட்டு சிந்துவாரா சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர்.

25.11.1919 - இல், அரசாங்கக் கட்டளையின்படி அலி சகோதரர்கள் விடுதலையடைந்து நேராக, அமிர்தரஸில் நடைபெற்ற காங்கிரஸ் மாநாட்டில் கலந்து கொள்ள சென்றார்கள். அங்கு ஒருவர், முஹம்மது அலியைப் பார்த்து, "தாங்கள் வெளிவந்துவிட்டீர்களா?" - என்று கேட்க, அவர், "ரிட்டர்ன் டிக்கெட் வாங்கிக் கொண்டுதான் வந்திருக்கின்றோம்!" - என்றார் புன்னகையுடன்.

1923, ஆகஸ்ட் கடைசி வாரத்தில் ஜான்ஸியில் முஹம்மது அலி விடுதலை செய்யப்பட்டார். விடுதலைக்குப் பின் அவர் பேசிய முதல் கூட்டத்தில், "நான் விடுதலையானது.. எனக்கு மிகுந்த மன வருத்தத்தைத் தருகிறது. ஏனென்றால்... நாட்டினுடைய பெரும் சுமை என் மீது சுமத்தப்பட்டுவிட்டது. என் அண்ணன் ஷவ்கத் அலியைவிட நான் அதிகமாக நேசிக்கும் அந்தப் பெருந்தலைவர், காந்திஜி இங்கு இல்லாத நிலையில் நான் சிறிய சிறையிலிருந்து.. பெரிய சிறைக்கு வந்திருப்பதாகவே உணர்கின்றேன்! இனி என் முதல் கடமை, விடுதலையின் (சுயராஜ்ஜியம்) திறவுக்கோலைத் தேடி எடுத்து இந்தியாவின் ஆன்மா அடைப்பட்டுக் கிடக்கும் எரவாடா சிறைக் கதவைத் திறப்பதுவேயாகும்!" - என்றார்.

நாட்டு விடுதலைக்காக.. முதன் முதலில் சிறைப் புகுந்த பெருமை மௌலானா முஹம்மது அலியையே சாரும். அரசியல் போர்க்களங்களின் இடைவிடாத போராட்டங்களில் பல்லாண்டுக் கால தொடர் சிறைவாசத்தை அலி சகோதரர்கள் அனுபவித்தார்கள். அவர்களின் விடுதலையின் போது, வறுமையின் கோரம் தாண்டவமாடியது. உண்ண உணவின்றி, இருந்த இடத்திற்கு வாடகை கொடுக்கப் பணமின்றி சிரமப்பட்டனர். அந்த நிலைமையிலும், மக்கள் திரட்டிக் கொடுத்த ரூபாய் 12 ஆயிரம் பண முடிப்பையும் , அவர்களைக் கவுரவித்து அணிவித்த ஆயிரம் பவுன் மதிப்புள்ள தங்கச் சரிகை மாலையையும் கிலாஃபத் நிதியில் சேர்த்துவிட்டனர்.

லண்டன் வட்டமேஜை மாநாட்டுக்கு வைஸிராய் லார்டு இர்வின் கொடுத்த அழைப்பை ஏற்று மௌலானா புறப்பட்டபோது, அவரது உடல்நிலை கடுமையாய்யப் பாதிக்கப்பட்டிருந்தது. கட்டிலில் படுக்க வைத்தவாறு பம்பாய் துறைமுகத்தில் கப்பலில் ஏற்றிய காட்சி கண்ணீர் வரவழைப்பதாகும். கடுமையான நோய்களால் அவதிப்பட்ட அப்பெரியார் தம் நாடு சுதந்திரம் பெற்றேயாக வேண்டுமென்று முனைப்புடன் பயணம் செய்தார்.

லண்டன் மாநாட்டில், "சமாதானத்திற்காகவும், நேசத்திற்காகவும், சுதந்திரத்திற்காகவும் நாங்கள் இங்கு வந்தோம். இவற்றை எல்லாம் பெற்றே திரும்புவோம்!" - என நம்புகின்றேன். இல்லை என்றால்.. போராட்டக் குழுக்களுடன் இணைந்து விடுவோம். தேசத்துரோகிகள், கலகக்காரர்கள், வரம்பு மீறியவர்கள் என்று நீங்கள் எங்களை அழைத்தாலும் கவலையில்லை!

சுதந்திரத் தாயத்துக்கே நான் திரும்ப விரும்புகின்றேன். இல்லாவிட்டால்.. அந்நிய நாடாக இருந்தாலும், உங்கள் நாடு சுதந்திர நாடாக இருப்பதால்... எனக்கு இங்கேயே ஒரு சவக்குழி தந்துவிடுங்கள்!" - என்று மெளலான முழக்கமிட்டார்.

இந்த வரலாற்றுப் புகழ் மிக்க பேருரைக்குப் பின் அவரது உடல்நிலை மிகவும் சீர்குலைந்தது. 03.01.1931 இல், அவரது ஆவி பிரிந்தது(இன்னா லில்லாஹி). 

மௌலானாவின் அடக்கம் சம்பந்தமாக, பிரச்னை எழுந்தது. உடலை இந்தியாவுக்கு அனுப்பினால்.. 'பெரும் எழுச்சி ஏற்படும்!' - என்று பயந்த வெள்ளையர் அரசு, பாலஸ்தீனத்தில் மஸ்ஜிதே அக்ஸாவிற்கு அருகில் நல்லடக்கம் செய்ய ஏற்பாடு செய்தது.

கடைசிவரை இந்திய விடுதலைக்காகப் போராடிய மெளலான முஹம்மது அலி ஜவஹர் உயிரைத் தன் நாட்டுக்காக தந்தாரே தவிர, உடலைத் தரவில்லை!

ஏனென்றால்... அடிமை மண்ணில் சிறைப்பட அவரது உடல்கூட தயாராக இல்லை!

Read More

நடப்புச் செய்தி: ''பயங்கர ஆயுதங்களுடன்... சங் பரிவார் தேசபக்தி..!''

Read More

கேலிசித்திரம்: ''வளைகுடா ரமளான்..!''

Read More

கருத்துப்படம்:''செயலிழந்த அமெரிக்க பதுமை.. ஐநா மன்றம்..!''

Read More