என் வள்ளம் கரைக்கு திரும்பாத அந்த நாள்!

உப்புக்கரிக்கும் கடல். திரண்டு உருண்டு வந்து மணல் போர்வை போற்றிய கரையை மெல்ல சீண்டிப்பார்க்கும் அலைகள். ஒட்டுப் போட்டு என் போன்று தள்ளாத வயதில் காலம் கழிக்கும் ஒரு வள்ளம், என் துதிக்கையாய் எப்போதும் என்னுடன் இருக்கும் உக்கிப்போன ஒரு மரத்துடுப்பு,ஆசை தீர கட்டி அணைத்துக் கொள்ளும் அளவுக்கு சின்ன கண்கொண்ட வலைகள். இவைதான் என் பூர்வீக சொத்துக்கள்.

எல்லோரும் காற்றை சுவாசிப்பதாய் சொல்வார்கள். ஆனால் நானோ இந்த மீன் வாடையை சுவாசிப்பதால்தான் இன்னும் உயிர் வாழ்வதாய் உணர்கிறேன்.

மீனவனுக்கு உப்புக்காற்றும் அதில் திரண்டுவரும் புலால் வாசனையையும் ஒரு நாள் நுகர முடியாவிட்டாலும் பித்துப் பிடித்து விடும். அதனை  நாற்றம் என மொழிபெயர்ப்பவர்களை அருவருப்பாய் நான் பார்ப்பதும் உண்டு. என்னைப்  போன்ற மீனவர்களுக்கு பண நோட்டுக்களில் வீசும் வாசனையை விட இந்த மீன்களின் வாடையில்தான் மோகம் அதிகம்.

அனேக பண்டிதர்கள் மீனவனின் ஏழ்மை வாழ்க்கை பற்றி கூடுதலாக கிறங்குவதை பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால்  ஒருபோதும் என்னை நான் ஏழையாக உணர்ந்து கொண்டது கிடையாது.

பரந்து விரிந்த சமுத்திரம் முழுவதும் எனக்கு சொந்தமாக இருக்கையில் எப்படி என்னை ஏழ்மையானவனாக உணர்ந்து கொள்ள முடியும்?

“வா.. வா.. ஓடிவா.. மீனவா ..! என்னுள் இருக்கும் செல்வங்களை எடுத்துக்கொள்!” - என்று அலைகள் மூலம் இந்த பெருங்கடல் எப்போதும் எனக்கு செய்தி அனுப்புகையில் எப்படி என்னை ஏழ்மையானவனாக உணர்ந்து கொள்ள முடியும். பரந்துவிரிந்தகடலின் முன்னால் நெஞ்சை நிமிர்த்தி நிற்கும் போது வரும் மிடுக்கு மீனவனை தவிர வேறு யாருக்கு வரமுடியும்.

கடலில் துடுப்பு வலிப்பதற்கு  என் கைகள் ஒருபோதும் அலுத்துக் கொண்டது கிடையாது.

ஒவ்வொரு நாளும் ஒற்றை ஆளாய் துடுப்பு வலித்து கடலினுள் சங்கமிக்கும் போது ஆழி பெருங்கடல் என்னை ஆரத்தழுவுவதாய் உணர்ந்து கொள்கிறேன். அது ஒரு இனம் புரியாத அன்பு. மீனவனின் ஆன்மா மட்டுமே உணரும் பேரன்பு அது

ஆழிப் பெருங்கடலில் என் வலைகளை வீசுகையில் கூடவே என் மனதின் பாரங்கள் அனைத்தையும் இந்தப் பெருங்கடலினுள் வீசி விடுகிறேன். வலையில் சிக்கிய மீன்களை சிக்கெடுக்கும் போது என் வாழ்வில் உள்ள சிக்கல்களும் தீர்ந்து போவதாய் உணர்ந்து கொள்கிறேன். கிடைத்த செல்வங்களை அள்ளிக்கொண்டு கரையை தொடும்போது வெற்றிவாகை சூடிய வீரனாய் களி கொள்கிறேன்.

ஒவ்வொரு முறையும் கடலை தழுவி கரையை திரும்பும்போது கவலைகளின் ரேகைகள் அற்ற மனதில் பாரங்கள் அற்று புத்துணர்ச்சி பெற்ற மனிதனாக  வீடு திரும்புகிறேன்.

மாலை மங்கும் நேரத்தில் பேராழியுடன் சங்கமித்திருக்கும் வேளைகளில் தொடு வானத்தில் நிகழும் வர்ண மாயா ஜாலத்தில் நான் எப்போதும் மூழ்கிப் போவதுண்டு. அச்சமயம் என்னையே மறந்து  தொடுவானத்தை தொட்டுவிடும்  வேட்கையில் துடுப்பை வீரியம் கொண்டு தொடுக்க எண்ணுகையில்  கரையில் நமக்காக காத்துநிற்கும் உறவுகள் இடையில் குறுக்கிட்டு மீண்டும் படகை கரையை நோக்கி திரும்பச் செய்துவிடும்.

நான் எண்ணிக் கொள்வதுண்டு... ‘என்றாவது ஒரு நாள் அந்தி மாலையில், தொடு வானில் வர்ணஜாலங்கள் ஊற்றெடுக்கும் வேளையில் அதனை நோக்கி என் துடுப்புகளை இயலுமான வலிமை கொண்டு  தொடுக்க வேண்டும். அன்றைய நாள் என் வள்ளம் ஒருபோதும் கரையை நோக்கி திரும்பாது. தொடு வானத்தை தொட்டு  முத்தமிட்டு அந்த மாய வர்ணங்கள் அனைத்தையும் என் நெஞ்சோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொள்ள வேண்டும்!’

கடலில் மடியில் தவழ்ந்து, உப்பு காற்றில் உடலை ஒத்தடம் எடுத்து, தொடரும் இரவின் பவுர்ணமியை ரசித்திட வேண்டும். இந்த உலகம் காணாத அதிசயங்களை காண ஆழியின் அலைகள் விரும்பும் திசையில்  என்னை அழைத்து செல்ல வேண்டும். இங்கு நானும் கடலும்  வானும் அலையும்.... ஈற்றில் அலைகளில் மிதந்தவாறு  இந்த உப்பு காற்றிலேயே  என் இறுதி மூச்சு நிரந்தரமாய் கலந்து விடவேண்டும். இந்த உப்புக் கடலிலேயே உக்கிப்போன  இந்த உடலும் கரைந்துவிட வேண்டும். 

(ஆக்கம்: MKM Rikkaz, இலங்கை மட்டக்களப்பு மாவட்டம், வாழைச் சேனையைச் சேர்ந்தவர். யாழ் பல்கலைக்கழகத்தில் மருத்துவம் படிக்கும் மாணவர்)

படங்கள் - Ikhwan Ameer இந்தியா

Read More

பாலம் 2

தெலுங்கு மூலம்: கே.கே.மேனன் - தமிழில் : இக்வான் அமீர்

 '''''''''''''''''''''''''''''''''''''

யாராவது மலையிலிருந்து இறங்கி மோடா நாயக்கின் வீட்டிற்கு வரவேண்டும் என்றால், கால்வாயைப் போன்ற அந்த நீர்ப்பகுதியை கடந்துதான் வர வேண்டும். அதற்கு வசதியாய் கால்வாய் மீது ஒரு பழைய மரப்பாலம் இருந்தது. அதை கட்டியது யார்? எப்போது கட்டினார்கள்? என்பதெல்லாம் மோட்டா நாயக்கும் தெரியாது. தற்போது இரண்டு மூன்று பலகைகள் தவிர பாலத்தின் மீது ஒன்றுமில்லை. அப்படி இருந்தாலும் அதை பயன்படுத்துவோர் யார்?

விழுதில் சாய்ந்தவாறு மோடா நாயக் ஏதோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். எதிர்பாராதவிதமாக பாலத்தின் பக்கத்திலிருந்து ஏதோ சத்தம் கேட்டது. எழுந்து நின்று காதுகளை கூர்மையாக்கி கவனித்தான் மோட்டா நாயக்.

“டக்.. டக்..” _ என்று யாரோ மரப்பலகைகளை தட்டும் சத்தம் அது. அங்கிருந்து பார்த்தால் எதுவும் தெரியவில்லை.

வீட்டிலிருந்த மோத்தியை அழைத்தான் மோட்டா நாயக்.

“மகளே, கவனி! அதோ அந்தப் பக்கம் ஏதோ சத்தம் வருவது போல் இல்லை?” – என்று கேட்டான்.

“ஆமாம். அங்கே யாரோ இரண்டு பேர் கட்டைகளை அடிக்கிறார்களப்பா”

“எதன் மீது?”

“பாலத்தில்தான்!” – சொல்லிவிட்டு மோத்தி வீட்டிற்குள் சென்றுவிட்டாள்.

அந்த நேரம் பார்த்து பெரியவன் பசுக்களை ஓட்டிக் கொண்டு அந்தப் பக்கம் வர, அவனை அழைத்து மோட்டா கேட்டான்: “ என்னடா அங்கே சத்தம்?”

“பாலத்தை பழுது பார்க்கிறார்களப்பா” – என்று சொன்னான். அதற்கு மேல் அவனுக்கு ஒன்றும் தெரியாது.

பாலத்தை யார் பழுது பார்க்கிறார்கள்? ஏன் பழுது பார்க்கிறார்கள்?” – என்று மோட்டா நாயக்குக்கு புரியவில்லை. ஒரு காலத்தில், அந்த மலை மீது லம்பாடிகள் இருந்தபோது பயன்படுத்திய பாலம் அது. அவர்கள் அங்கிருந்து வெளியேறியபின், அந்த பாலத்தை யாரும் பயன்படுத்துவது இல்லை. இத்தனை நாள் கழித்து அதை பழுதுபார்க்க அவசியம் என்ன? இந்த சந்தேகத்தை தீர்ப்பவர் யார்?”

கொஞ்சம் விஷய ஞானம் உள்ளவன் சின்ன மகன் ஒருவனே! இரவில் அவன் வீட்டுக்குத் திரும்பியதும் மோட்டா கேட்டான்: “பாலத்தை பழுது பார்க்கிறார்களாமே.. யாரது?”

“யாராக இருந்தால் என்ன? பாலத்தை பழுது பார்ப்பது என்னவோ உண்மைதான்! நம் பிழைப்பிற்கு ஏதோ ஆபத்து வரப்போகிறது” – என்றான் கவலையுடன்.

பாலம் பழுது பார்க்கப்படுவதற்கும், தங்கள் பிழைப்பிற்கு ஆபத்து என்பதற்கும் என்ன சம்பந்தம்? என்பது அவர்கள் யாருக்கும் புரியவில்லை.

ஒருவழியாக, பலகைகளைத் தட்டும் சத்தம் நின்றுவிட்டது. பாலம் பழுது பார்க்கும் பணி முடிவடைந்துவிட்டது என்று பொருள்.

அதன்பிறகு இரண்டு நாள் கழித்து, அரசு வாகனம் ஒன்று மோட்டா நாயக்கின் வீட்டிற்கு முன் வந்து நின்றது. அவன் வழக்கம் போலவே ஆலமரத்தின் விழுதில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான். ஜீப்பை பார்த்து பதறியவாறு எழுந்து நின்றான்.

அந்த ஜீப்பிலிருந்து இரண்டு பேர் இறங்கினார்கள். அவர்களில் ஒருவர், “இங்கே மோட்டா நாயக் யார்?” என்று கேட்டார்.

“நான்தான் அய்யா!” – கைகளை கூப்பியவாறே சொன்னான் மோட்டா.

“நாங்கள் ரெவின்யூ அதிகாரிகள்”

“புரியவில்லை அய்யா!”   

“அதாவது நாங்கள் அரசாங்கத்தின் வருவாய்த்துறை அதிகாரிகள்”

“அப்படியா அய்யா. தாங்கள் இங்கு வந்திருப்பது?”

உன்னையும், உன் குடும்பத்தையும் இந்த நிலத்திலிருந்து அப்புறப்படுத்த வந்திருக்கிறோம். இது அரசாங்கத்தின் ஆணை”

மோடா நாயக்கிற்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

தனது நிலத்திலிருந்து, தன்னையும், தன் குடும்பத்தையும் அப்புறப்படுத்த வந்தார்களாமே இவர்கள்! ஏன்? எப்படி?” – குழம்பி நின்றான்.

“தாங்கள் சொல்வது எனக்கு விளங்கவில்லை அய்யா” – அவர்களிடம் வெள்ளந்தியாய் கேட்கவும் செய்தான் மோட்டா.

இந்த நிலம் உன்னுடையது கிடையாது. அரசாங்கத்துக்கு சொந்தமானது. அதனால்தான் இங்கிருந்து வெளியேறச் சொல்கிறோம்”

“அதெப்படி அய்யா? எங்கள் தாத்தா, முப்பாட்டன், பூட்டன் காலத்திலிருந்தே நாங்கள் இங்குதான் வசிக்கிறோம். இதுவரை யாரும் எங்களை போக சொல்லவில்லையே?”

“அப்போது இந்த இடம், அரசாங்கத்திற்கு தேவைப்படவில்லை. இப்போது தேவைப்படுகிறது”

“இப்போது அரசாங்கத்திற்கு எங்கள் நிலம் எதற்கு தேவைப்படுகிறதாம்?” – மோட்டா நாயக் அப்பாவியாய் கேட்டான்.

“நீ கேட்டதற்காக சொல்கிறோம். அதோ அந்த மலை மீது பங்களாக்களில் வசிக்கிறார்களே பெரியய்யாமார்கள், அவர்களுக்கும், அவர்களது மனைவி, மக்களுக்கும் ஓய்வெடுக்கவும், பொழுதைப் போக்கவும் இடம் தேவையாம். அதனால், அரசாங்கம் இங்கே அவர்களுக்காக ஒரு பிரமாண்டமான பொழுதுபோக்கு பூங்கா அமைக்கவிருக்கிறது”

“ஒன்றும் புரியவில்லை அய்யா!” – தலையை சொரிந்து நின்றான் மோட்டா.

“அதை எல்லாம் விளக்கிக் கொண்டிருக்க முடியாது. அதற்கான நேரமும் எங்களிடம் கிடையாது. பத்து நாள் அவகாசம் தருகிறோம். அதற்குள் நீங்கள் இங்கிருந்து வெளியேறி விட வேண்டும்!” – என்று எச்சரித்துவிட்டு அவர்கள் போய்விட்டார்கள்.

இதையெல்லாம் குடிசையின் வாசலில் நின்று கேட்டுக் கொண்டிருந்த மோட்டா நாயக்கின் மனைவி அங்கிருந்து ஜீப் புறப்பட்டு சென்றதும் தரையில் புரண்டு கதறி அழலானாள். ஏற்கனவே உள்ளுக்குள் குமைந்து அழுதுக் கொண்டிருந்த மோட்டாவால் மனைவியை சமாதானப்படுத்த முடியவில்லை.

அந்த பருவத்து பயிர் நன்கு விளைந்திருந்ததால், அறுவடைக்கு பிறகு மகளின் திருமணத்தை முடித்துவிட வேண்டும் என்று அவர்களின் திட்டம். காய்கறித் தோட்டமும் பூவும், பிஞ்சுமாய் தழைத்து வளர்ந்திருந்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து வயலிலிருந்து பெரியவன் திரும்பினான். நடந்ததை தெரிந்து கொண்டு துவண்டு போனான்.

இதில் எதுவும் பாதிக்காதவன் போல நடந்து கொண்டது சின்னவன் மட்டுமே! அவன் உணர்வுகளை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் மௌனமாக ஏதோ சிந்தனைவயப்பட்டவனாக இருந்தான்.

-     இறைவன் நாடினால் தொடரும்

முதல் பகுதியை வாசிக்க இணைப்பு: https://mrpamaran.blogspot.com/2020/07/1.html

(ஜுலை 16-31, 1996 சமரசம் இதழில் பிரசுரமானது. மூலமொழி: தெலுங்கு - நன்றி: ஈநாடு டிசம்பர் 3, 1995)

Read More

"எந்த மதம் என்பது முக்கியமல்ல!": மனிதநேய சேவையில் தமுமுக

தஞ்சாவூர் மாவட்டம் பண்ணவயல் பகுதியைச் சேர்ந்தவர் 62 வயது கருணாநிதி. இவர் கொரோனாவால் பாதிக்கப்பட்டு ஒருவாரம் காலமாக தனியார் மருத்துவமனை ஒன்றில் சிகிச்சை பெற்று வந்தார். இந்நிலையில், மூச்சு திணறல் அதிகரித்து கடந்த வெள்ளியன்று சிகிச்சை பலனின்றி அவர் காலமானார்.

கொரோனாவால் இறந்த கருணாநிதி, தஞ்சாவூர் மாவட்ட பாஜகவின் மாவட்டத் தலைவரான பண்ணவயல் இளங்கோவின் உறவினர் என்று உறுதிப்படுத்தப்படாத தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

இறந்தவரின் உடலை உறவினர்கள் பெற்றுக்கொள்ள முன்வரவில்லை. மருத்துவமனையின் மூலமாக இதை கேள்விப்பட்ட தமிழ்நாடு முஸ்லீம் முன்னேற்ற கழகத்தின் (தமுமுக) இலவச அவசர ஊர்தி சேவை பிரிவினர் உடன் களத்தில் இறங்கினர். கருணாநிதியின் உடல் தமுமுகவினரால்  எடுத்துச் செல்லப்பட்டு இடுகாட்டில் நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டது .

“இறந்தவரின் உடலை பெற அவருடைய உறவினர் யாரும் முன்வரவில்லை. இது கொரோனா சம்பந்தமான பயத்தின் காரணமாக இருக்கலாம். ஆனால் எங்களுக்கு இதில் எந்தவிதமான தயக்கமும் அச்சமும் இல்லை. இறந்தவரின் உடலுக்கு உரிய மரியாதை தரவேண்டும் என்பதற்காக அரசின் வழிகாட்டுதல்படி உடலை நல்லடக்கம் செய்தோம்,'' என்கிறார் தமுமுகவின் மாநில செயலாளர் ஐ.பாதுஷா.

''இறந்தவர் எந்த மதம் என்பது எங்களுக்கு முக்கியமில்லை. இறந்தவரின் உடலை நல்லடக்கம் செய்யவேண்டும் என்பதை ஒரு சேவையாக தமுமுக தமிழகம் முழுவதும் செய்துவருகிறது” –என்கிறார் பாதுஷா அடக்கத்துடன்.

(படம்: தமுமுக-தஞ்சை)

Read More

பாலம் - 1

தெலுங்கு மூலம்: கே.கே.மேனன்-தமிழில் : இக்வான் அமீர்

'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

அவன் ஆழமான பள்ளத்தாக்கு சமவெளியில் இருந்தான். எதிரே, உயரமான மலைகள். மலையிலிருந்து பார்த்தால் பள்ளத்தாக்கு எப்படி காட்சியளிக்கும் என்பது அவனுக்குத் தெரியாது. பள்ளத்தாக்கிலிருந்து அண்ணாந்து பார்த்தால் அந்த மலை மிக உயரமாக இருப்பது மட்டும் தெரியும். இன்னும் அதிக நேரம் பார்த்தால் கழுத்து வலிக்கும் அளவு உயரமாய் .. தலைப்பாகை சரிந்து விழுந்துவிடும் அளவு உயரமாய இருப்பது தெரியும்.

மலையின் மீது கட்டப்பட்டிருக்கும் பெரிய பெரிய மாளிகைள்கள், சற்றுத்தள்ளி உள்ளே இருக்கும் மாளிகைகளின் சிகரங்கள் தவிர, மலையின் மீதோ, மலைக்கு அந்தப் பக்கமாய் உள்ளதைப் பற்றியோ அவனுக்குத் தெரியாது.

மலையை ஒட்டியவாறு ஒரு பெயரி ஆலமரம் இருந்தது. அம்மரத்தின் விழுதுகள் பூமியில் இறங்கி மரத்தின் தண்டைப் போலவே பருத்து வளர்ந்திருந்தன. அந்த மரத்தின் வயது என்னவென்று யாருக்கும் தெரியாது.

ஆலமரத்தின்  அருகிலேயே அவனுடைய வீடு இருந்தது. அது அழகாய் வேயப்பட்ட பெரிய குடிசை.

அந்த வீட்டின் முன், ஆலமரத்தின் நிழலில், ஒரு பெரிய விழுதில் முதுகு சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான் மோடா நாயக். அவன் தடியாக இருக்க மாட்டான். ஒல்லியாகவே இருப்பான். ஒரு காலத்தில் அதாவது இளைஞனாக இருக்கும்போது, குண்டாக இருந்தானோ என்னவோ?

மோடா நாயக் விழுதில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான். அவனது மடியில் தலையை சாய்த்துக் கொண்டு மகள் மோத்தி படுத்திருந்தாள். அவளது பார்வை எப்போதும் பக்கத்திலுள்ள மலை மீதே  இருக்கும்.

“அந்த மலை மீது என்னப்பா இருக்கிறது?” - என்று கேட்டாள் மோத்தி.

“என்னவோ மகளே, எனக்கு மட்டும் எப்படித் தெரியும்? யாரோ பெரிய மனிதர்கள் இருப்பார்கள் போல. ஒரு காலத்தில் நம்மாட்கள்தான் அங்கு வசித்தார்களாம்” – என்று பதிலளித்தான் மோட்டா நாயக்.

அதை மோத்தி நம்பவில்லை.

“பொய்! அப்படி வசித்தால் அவர்கள் இப்போது எங்கு போனார்களாம்?” – ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டாள் மோத்தி.

ஆமாம். எங்கே போனார்களோ?

அவன் மட்டும் அந்த பூமியை விட்டுப் போக மனம் வராமல் அங்கேயே தங்கிவிட்டான். அதுவே அவனது சாம்ராஜ்யம். தசைகள். எலும்புகள்.. வாழ்க்கை எல்லாமே அந்த நிலம்தான்!

மலையிலிருந்து மெல்லிய நீர்த்தாரை பூரான் பூச்சியைப் போல நீண்டு கீழே கொட்டியது.

“அந்த தண்ணீர் எங்கிருந்து கொட்டுகிறதப்பா?” – மோத்தியிடமிருந்து மற்றொரு கேள்வி எழுந்தது.

“என்னமோ மகளே! எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், அந்த நீர்தான் நமக்கு உணவளிக்கிறது!” – என்று அவன் சொன்னான்.

இதை கேட்டுக் கொண்டிருந்த மோத்தி, ‘எப்படி?’ என்று கேட்கவில்லை. அப்படி கேட்க யோசிக்கவுமில்லை. இவை இரண்டிற்கும் இடைப்பட்டது அவளது வயது. மெதுவாக எழுந்து தாயிடம் சென்று விட்டாள்.

மலையிலிருந்து கொட்டும் அந்த நீர் கீழே விழுந்து வீணாகிக் கொண்டிருந்தது. அப்படி வீணாகாமலிருக்க தனது தந்தையாரின் காலம் தொட்டே மூன்றுபுறமும் மண் அணைத்து ஏரியைப் போல நீரைத் தேக்கி வைத்துக் கொண்டார்கள் அவர்கள். அந்த நீரைக் கொண்டே விவசாயம் செய்தார்கள். ஆண்டு முழுக்க நீர் தொடர்ந்து கிடைக்காது. குளிர்காலத்தின் பாதி நாட்கள்வரையே மலையிலிருந்து நீர் கொட்டும். அதன் பிறகு சொட்டு தண்ணீர் கூட வராது.

அந்த சிறிய ஏரிக்குத் தாழ்வாக சிறிது சமமான நிலம் இருந்தது. அது மேற்குபுறமாக கொஞ்சம் வளைந்து இருக்கும். அந்தப் பக்கத்திலிருந்த நிலம் வளமானது. அவர்களின் தாத்தா முப்பாட்டன் காலத்திலிருந்து கற்களைக் கொட்டி மேடு பள்ளங்களை சீர் செய்த நிலம் அது. அங்கு காய்கறிகள் பயிரிடுவார்கள். இதுபோக மீதமிருந்த இடத்தில் தண்ணீர் நிற்கும். அதனால், அங்கே நெல் பயிரிடுவார்கள்.

மோட்டா நாயக்கின் மனைவி பெயர் கேட்கவே வித்யாசமாக இருக்கும். அவள் சிவப்பாக, ஒல்லியாக, உயரமாக இருப்பாள். ஆறு குழந்தைகளுக்குத் தாய். உயிருடனிருப்பது இரண்டு ஆண், ஒரு பெண் என்று மூவர் மட்டுமே!

‘லம்பாடி’ இனத்தாரில், குடும்பத்தார் அனைவரும் கஷ்டப்பட்டு உழைப்பார்கள்.

ஆனால், இங்கோ கடின உழைப்பாளி பெரியவன் மட்டுமே!

இரண்டாமவன் விவசாயத்தில் அவ்வளவாக ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. அவன் என்ன வேலை செய்கிறான் என்று யாருக்கும் தெரியாது. அதேசமயம் அவனை வெட்டியாய் வீட்டில் பார்க்கவும் முடியாது. எப்போதும் வெளியில் சுற்றிக் கொண்டே இருப்பான். வீட்டில் அவனை யாரும் கண்டுகொள்ள மாட்டார்கள். அவன் இளையவன் என்பதாலோ அல்லது சோம்பேறி என்பதாலோ அப்படி நடந்து கொண்டார்கள்.

-    இறைவன் நாடினால் தொடரும்

(ஜுலை 16-31, 1996 சமரசம் இதழில் பிரசுரமானது. மூலமொழி: தெலுங்கு - நன்றி: ஈநாடு டிசம்பர் 3, 1995)

Read More

கோயா அண்ணனின் பெட்டி

இன்று நாங்கள் மூவரும் சிகிக்சை முடிந்து எங்கள் அறைக்கு திரும்பினோம். ஆனால் எங்களுடன் சிகிச்சைக்கு வந்த கோயா அண்ணன் திரும்பி வரவில்லை. இனி அவர் வரவும் மாட்டார்.

அவரது நினைவுகளால் சூழப்பட்ட அந்த அறையில் எங்களுடன் அவர் தனது குடும்ப உறுப்பினர்களுக்காக வாங்கிய சில பொருட்கள் அடங்கிய பெட்டியும் இருந்தது.

அந்த பெட்டியை கண்ணீர் மல்கிய கண்களுடன் நீண்ட நேரம் தடவிக் கொண்டிருந்தோம். எங்கள் ஸ்பரிசத்தை அந்த பெட்டி நிச்சம் உணர்ந்திருக்கும்.

நாங்கள் நால்வரும் அந்த அறையில் ஏழு வருடங்களாக ஒன்றாகவே வாழ்ந்து வந்தோம். எங்கள் மூவரையும் விட கோயா அண்ணன் வயதில் மூத்தவர்.  அவர் எங்கள் அறையின் மூத்த உறுப்பினர் எனலாம்.

கொரோனா ஆரம்பம் முதலே அறையில் பெரும்பகுதி நேரமும் கோயா அண்ணனின் உடல் நலம் சம்பந்தமான வகுப்புகள் நடைபெற்று வந்தன. “கவனமாக இருங்கள், எச்சரிக்கையாக இருங்கள்!” – என்று அவர் அறிவுறுத்தியவாறு இருப்பார்.

கோயா அண்ணன் தமது வாழ்வின் பெரும்பகுதியை - சுமார் கால்நூற்றாண்டு காலம் அதாவது 24 ஆண்டுகள் அரேபிய மண்ணில் செலவழித்திருந்தார். கூடிய சீக்கிரத்தில், அரேபிய வாழ்க்கைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து விட்டு தாயகம் திரும்பி கடைசி காலத்தில் நிம்மதியாக இருக்கு சிந்திக்கத் தொடங்கி அதற்காகத் தயாராகி கொண்டிருந்தார். இந்த நேரத்தில்தான் கொரோனாவின் அச்சுறுத்தல் துவங்கி அவரது பயணத்தை தடைப்போட்டு அங்கேயே தங்க வைத்தது.

“அனைத்து பொறுப்புகளையும் முடித்து விட்டேன். இனி நான் என் குடும்பத்திற்கு ஒரு சுமையாகாமல் இருந்தாலே போதும்!" - என்று அவர் வேடிக்கையாகச் சில நேரங்களில்  சொல்வது எங்கள் காதுகளில் ஒலித்தவாறே உள்ளது.

அரேபிய வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் போது நினைத்திருந்த லட்சியங்களை எல்லாம் நிறைவு செய்ய முடிந்ததில் மகிழ்ச்சியடைந்தாலும், “லட்சியத்தை அடைவதற்காக சொந்த வாழ்க்கையைத் தொலைத்துவிட்டேன்!” - என்ற துக்கம் மல்க சில நேர பேச்சுகளில் அவரை அறியாமல் வெளிப்படுவதுண்டு.

மூன்று சகோதரிகளின் திருமணம். ஒரு சிறிய வீடு. தனது திருமணம். இவைதான், அவருடைய லட்சியம். இதற்காக 24 ஆண்டுகள் ஒரு  பாலைவன பூமியில் ஏராளமான வியர்வை துளிகளை சிந்த நேரிட்டது. இதன் விளைவாய் சம்பாதித்தது விதமான நோய்களை மட்டுமே!

சொந்தமாகத் தனக்காக தான் சம்பாதித்த நோய்களுடன் ஊர் போய் சேர்ந்து விட வேண்டும்  என்பதுதான் பாவம் கோயா அண்ணனின் எண்ணம். பல நேரங்களில் இதை அவர் வாய்த்திறந்து சொல்லவும் செய்திருக்கிறார்.

எல்லாம் சகித்து ஒரு  வழியாக ஊர் செல்வதற்காக 1300 திர்ஹம் கொடுத்து டிக்கெட் முன்பதிவு செய்த ஒரு வார இடைவேளையில்தான் கொரோனா அவரை பாதித்தது.

ஊர் செல்வதற்காக டிக்கெட் முன்பதிவு செய்த நாள் முதல் ஒரு தேனீ போலவே அவர் மாறிவிட்டார். வேலை முடிந்து வரும் ஒவ்வொரு நாளும் ஏதாவது ஒரு பொருளை வாங்கி வந்து ஊருக்கு கொண்டு செல்வதற்காக தயாராக்கி வைத்திருக்கும் பெட்டியில் வைப்பார். ஊர் செல்ல தயாராகும் புலம்பெயர்ந்து வாழும், எல்லா அரேபிய வாழ் மக்களின் நிலையும் இப்படித்தான் இருக்கும்!

கோயா அண்ணனின் இந்த செயலை பார்த்து கொண்டிருக்கும் நாங்கள், “அண்ணே, போறப் போக்கைப் பார்த்தால், இந்த பெட்டியை ஒரு கிரேன் வைத்துதான் தூக்க வேண்டியிருக்கும்!” – என்று சிரித்தபடியே சொல்வோம்.

இதைக் கேட்டு வாய்விட்டு சிரிக்கும் அவர், “உயிர் இருந்தால், இந்தப்பெட்டியுடன் செல்வேன். இல்லாவிட்டால் மற்றொரு பெட்டியில் போவேன். இனி நான் எடுத்து போகாவிட்டாலும் நீங்கள் இதை என் வீட்டில் கொண்டு சென்று ஒப்படைப்பீர்கள் என்று எனக்கு தெரியும்!” – என்பார்.

ஊருக்கு செல்ல டிக்கெட் முன்பதிவு செய்த நாளில் இருந்து எல்லாருக்குமான உணவை, கோயா அண்ணன் தான் சமைப்பார். “நான்  ஒரு வாரம் மட்டும் தானே இருப்பேன். என் தம்பிமார்களுக்கு என் கையாலேயே சமைத்து பறிமாறுகிறேன்!” – என்பார்.

ஒரு வெள்ளிக்கிழமை.

கோயா அண்ணன் சமைத்த சுவையான பிரியாணியை சாப்பிட்டவாறு, “அண்ணே, ஊருக்கு சென்று என்ன செய்வதாக உத்தேசம்?” – என்று கேட்டோம்.

அதற்கு கோயா அண்ணன் சொன்னார்: “ஊருக்கு சென்று ஒரு சின்ன மளிகை கடை வைத்து வாழ்க்கையை ஓட்டலாம் என்று நினைத்துள்ளேன்!” பிறரின் நலன்நாடும் அவரது எண்ணம் சிறக்க நாங்களும் பிரார்த்தித்தோம்.

“தம்பிங்களா, பிரார்த்தனை செய்தால் மட்டும் போதாது! உங்கள் வீட்டுக்கு தேவையான மளிகைப் பொருட்களை என் கடையிலிருந்துதான் வாங்க வேண்டும்!” – என்று சொல்ல, நாங்கள் அனைவரும் வாங்விட்டு சிரித்தோம்.

அன்று இரவு கோயா அண்ணனுக்கு லேசான காய்ச்சல். அதுதான் ஆரம்பம். மருத்துவமனைக்கு சென்று பரிசோதித்தோம். கொரோனா உறுதி செய்யப்பட்டது. பிறகு கோயா அண்ணனை மருத்துவமனையில் சேர்த்து கொண்டு, எங்களை தனிமைப் படுத்தினார்கள்.

இரு நாட்களுக்குப் பிறகு எங்களுக்கும் கொரோனா உறுதி செய்யப்பட்டது

அப்போதும், கோயா அண்ணன், “உங்களுக்கும் கொரோனாதான் தம்பிங்களா! மகிழ்ச்சியடைய வேண்டாம்!” – என்று கிண்டலடித்து சிரித்தார்.

கோயா அண்ணனின் அந்த சிரிப்பு இன்றும் நினைவில் இருக்கிறது.

அதன்பிறகு, “டிக்கெட் பணம் என்னவாகும்? அதைபற்றி விசாரிச்சு சொல்லுங்கள். நீங்கள் அந்த பணத்தை திரும்ப வாங்கி வீட்டிற்கு அனுப்பி வையுங்கள்!” - என்று சொல்லிவிட்டு, “எல்லாம் சரியாகிவிடும். பார்ப்போம்!” -  என்று சொல்லி போனை துண்டித்தார்.

அடுத்தடுத்த நாட்களில் எங்களுக்கு அழைப்பு வரவில்லை. நாங்கள் தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்தும் பலனில்லை.

அதன்பின்னர்தான் கோயா அண்ணன் இவ்வுலகை விட்டு பிரிந்து சென்று விட்டார்! என்ற செய்தி இடியாய் வந்து இறங்கியது.

எங்களால் அழக்கூட முடியவில்லை.  ஏழு ஆண்டுகள் இன்பத்திலும், துன்பத்திலும் ஒன்றாய் வாழ்ந்த நாங்கள் கோயா அண்ணனின் நெற்றியில் முத்தமிட இயலாத நிலைக்கு ஆளானோம்.

கதறி அழவேண்டுமென்றுதான் முதலில் தோன்றியது.

அரேபிய மண்ணில் புலம்பெயர்ந்து வாழும் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் விருப்பு, வெறுப்புகளை ஒதுக்கிவிட்டு குடும்ப சூழல் காரணமாகவே அந்த பாலை வாழ்வை தேர்ந்தெடுக்கின்றனர். அவர்கள் வெறும் பாலை வாழ்வியல் பொம்மைகள் மட்டுமே! குடும்பத்தாரின் இன்பங்களுக்காக, சுமைகளுக்காக தொலைதூரத்தில் யாருக்கும் தெரியாமல் சுமைச் சுமக்கும் சுமைத்தாங்கிகள்!

நாங்கள் அறைக்கு திரும்பி வந்தோம்.

கோயா அண்ணன் இல்லாமல் அவரது கட்டில் தனியே கிடக்கிறது. அதை வெறித்துப் பார்க்கிறோம். எங்களால் நம்ப முடியவில்லை. பாசம் நிறைந்த அந்த மனிதன் இன்று இந்த பூமியில் எங்களுடன் இல்லை. “இறைவா இது என்ன  சோதனை!” – எங்கள் விழிகள் கண்ணீரால் நிரம்புகின்றன.

கட்டிலுக்கு கீழே கோயா அண்ணனின் பெட்டியை நாங்கள் திறந்து பார்த்த போது, எங்கள் கண்ணிலிருந்து கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிந்தோடியதை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

ஊரிலுள்ளவர்களுக்கு கொடுப்பதற்காக கோயா அண்ணன் வாங்கி வைத்திருந்த, ஸ்பிரே, அத்தர் வாசனை திரவியங்கள், சோப்பு போன்ற ஏராளமான பொருட்கள் அதில் இருந்தன. அவற்றை பத்திரமாக கோயா அண்ணனின் வீட்டில் ஒப்படைக்கும் முயற்சியில் நாங்கள் ஈடுபட்டோம்.

பாவம்..! கோயா அண்ணன்தான் ஊர் சேரவில்லை! அவர் ஆசையோடு சேகரித்த பெட்டியாவது ஊர் போய் சேரட்டும்!

(Credit: M.சிராஜுத்தீன் அஹ்ஸனி, இயக்குனர், மைமூன் பப்ளிஷிங் ஹவுஸ், திருவை)

Read More